Dwars door Oeganda 2019 - Raf

26 februari tot en 9 maart 2019


vorige dag Fotoalbum dag 10 volgende dag

Dag 10: met bus en fiets naar Lira met onderweg een projectbezoek (ICES)


Wat gaat de tijd snel, vandaag starten we al aan onze laatste fietsdag in Oeganda. Eerst moeten we met de bus nog een stevige verplaatsing maken tot in Apac waar we op projectbezoek gaan. We moeten ongeveer 185 kilometer rijden maar dat gaat trager dan verwacht want de laatste 65 kilometer is over onverharde wegen waar men ook nog eens aan de weg aan het werken is. Het gaat tergend traag vooruit. Tot overmaat van ramp zien we plots onze busjes langs de kant van de weg staan. Bij een van de busjes heeft de dakdrager voor de fietsen het begeven. 4 van de 6 dakklemmen zijn gescheurd. Er wordt beslist dat de rest al doorrijdt en dat we bij het project het eerste busje zullen afladen dat dan zal terugrijden om de tweede set fietsen te gaan overladen. Dat belooft veel tijdsverlies!

Als we in Apac aankomen stoppen we op een dorpspleintje en laden we de fietsen af. De gelukkigen, van wie de fiets aanwezig is, kunnen al fietsen naar het projectbezoek dat nog een 2.5 kilometer verderop ligt. De anderen mogen deze afstand wandelen en daar hoor ik bij. Het tweede busje laat ondertussen weten dat zij aan wandeltempo aan het verder rijden zijn en dat ze normaal terplekke zullen zijn bij het einde van het projectbezoek.

We starten onze laatste fietstocht dus maar te voet en zien met lede ogen de helft van onze gezellen voorbijfietsen. Uiteindelijk is het nog een leuk weggetje om over te wandelen, achterdoor tussen de velden.

Demonstratie van houtbesparende kookvuurtjes Vandaag bezoeken we ICES (Initiative for Community Empowerment and Support) partner van de LFSNC (Lango Food Security and Nutrition Cluster). Meer bepaald worden we verwelkomd op de Atar Farm, een proefboerderij waar men vernieuwende landbouwtechnieken uittest en aanleert.

Eerst krijgen we in een welkomstwoord van de voorzitters van ICES en van LFSNC een woordje uitleg over hun werking. Meteen daarna krijgen we de praktijk te zien.

Een eerste item dat we gedemonstreerd krijgen, is het gebruik van energie-efficiŽntere kookvuurtjes, die de traditionele drie-steen kookvuren zouden moeten vervangen. Gezinnen kunnen zo enorm besparen op brandhout verbruik en dus ook kosten en er is meteen ook een gunstig effect op de ontbossing.

Dan is het de beurt aan een Vlaamse medewerker bij LFSNC om een nieuw soort van druppelirrigatiesysteem uit te leggen. Nog maar enkele boeren werken met dit systeem dat hen als proefproject gratis aangeboden is. Het systeem is naar Oegandese normen vrij duur maar kan zichzelf door de veel betere oogsten, terugbetalen na slechts ťťn oogst. Het is hier vooral van belang dat de eerste boeren de techniek goed leren gebruiken en onderhouden zodat ze daadwerkelijk ook betere oogsten halen, anders zal het moeilijk worden om de andere boeren te overtuigen.

Daarna wandelen we verder naar de boerderij zelf en merken daar hoe er ingezet wordt op het verbeteren van schapen-, geiten-, varkens-, koeien- en kippenrassen. Dat kan door kruising gebeuren of ook gewoon door het gebruik van rassen die voordien hier niet gebruikt werden. Tot mijn verbazing treffen we hier enkele jonge raszuivere Mechelse koekoeken aan (een cadeau vanuit BelgiŽ), die ze willen kruisen met inlandse kippen of eventueel raszuiver verder kweken.

Ook interessant is de madekwekerij die we op de boerderij bezoeken. Op vrij grote schaal worden hier maden opgekweekt van de zwarte soldatenvlieg als voeder voor pluimvee en vissen. De vliegen leggen hun eieren op schors en de maden voeden zich later met organisch afval. Uiteindelijk kan het restafval van de maden nog gebruikt worden als meststof.

Tenslotte gaan we ook nog een kijkje nemen in hun visvijvers. Hier worden op vrij intensieve schaal tilapia en katvis gekweekt.

De bedoeling is dat de nieuwe technieken op deze boerderij aan andere boeren aangeleerd kunnen worden en de nieuwe dierenrassen verder verspreid kunnen worden.

Na dit bezoek, dat ik echt heel interessant vond, is het tijd voor een snelle lunch en zouden we moeten kunnen starten met onze fietstocht. De resterende fietsen zijn ondertussen op het dorpspleintje aangekomen en de mensen die al fietsen hadden rijden terug om die te gaan oppikken. Zo kunnen we na de lunch dan toch allemaal starten en vandaag worden we nog versterkt door enkele leden van de fietsclub van Lira. Die zijn vanmorgen al naar hier gefietst, speciaal om de terugtocht samen met ons te maken.

Van Koen hoorde ik dat deze rit een rechttoe rechtaan parcours heeft en ik heb me dan ook voorgenomen om er vandaag een sportief ritje van te maken. We starten met een klein groepje maar tegen dat we aan het dorpspleintje komen begint het te regenen. We besluiten toch verder te rijden maar als even later de hemelsluizen echt wagenwijd opengaan en de regen bij bakken naar beneden valt, worden we gedwongen om te gaan schuilen. We draaien een erf op en zetten ons onder een dakrand maar worden dan binnen geroepen in een hut door een oud vrouwtje. Terwijl de regen neer gutst komen nog enkele gezellen bij ons schuilen.

Het water stroomt over het erf en we geraken niet direct terug vertrokken. Op zeker moment zien we Kris (slotrijder van de organisatie) langsrijden, we roepen hem toe om te komen schuilen. Hij komt ons echter aanzetten om verder te rijden met het argument dat het al laat is en we nog een heel eind moeten. Met lichte tegenzin stappen we op onze bikes, bedanken het vrouwtje en rijden verder door de regen.

Onderweg in het gezelschap van enkele lokale renners Ik zet me resoluut aan kop en begin tempo te maken. Het water spuit nu van alle kanten op mijn lijf, de straat lijkt op sommige plaatsen meer op een riviertje. Eigenlijk best plezant, want koud is het niet! We sjezen aan een stevig tempo verder en zien plots de rest van de groep nog staan schuilen. Stoppen doen we nu niet meer, we zijn toch al mestnat. Van dan af is het echt doorjassen. Mijn gezellen manen me soms aan om wat te minderen, dat doe ik dan heel even om dan langzaam het tempo terug op te drijven. Vandaag heb ik er zin in!

En zo plots als de regen begon is het eensklaps gedaan. Nog wat verder komen we zelfs op droge weg en dus kan ik blijven doorrijden. We hebben het gezelschap van enkele van onze Oegandese collega's de ene al vreemder uitgedost dan de andere en de ene al met een vreemdere fiets dan de andere. Een na een moeten ze echter lossen op 2 harde kerels na.

Eentje van die twee rijdt op een oude koersfiets en als hij tegen mij begint te racen aan de kop gaat hij in een afdaling bijna van de weg. Ik maan hem dan aan om het wat rustiger aan te doen. Iets verder breekt trouwens de hoef van zijn voorste rem af en rijdt hij rustig verder met zijn rem in de hand!

De tweede die nog meerijdt met ons blijkt de 18-jarige clubkampioen te zijn. Hij heeft een redelijk goede mountainbike en kan echt goed fietsen. We zijn aan mekaar gewaagd. Als ik op zijn vraag vertel hoe oud ik ben (ik ben drie keer ouder), krijg ik plots erg veel respect van hem. Elke helling testen we mekaar en we zijn echt elkaar waard. Een tof duel.

Als we bijna in Lira zijn spreekt Luc de kampioen aan en ze wisselen beide van fiets. Onze kampioen glundert en rijdt nu nog harder! Ook Luc wil nu niet onder doen en sjeest als een bezetene met het voor hem veel te kleine fietsje naar Lira.

In Lira aangekomen, rest ons nog een bezoekje aan het kantoor van ICES waar we eerst uitleg krijgen van een gepassioneerd imker over het verbeteren van de technieken van het bijen houden. Daarna bezoeken we nog de grote broedmachine en opkweekstallen voor kuikens waar op grote schaal kippen gekweekt worden voor de boeren van de regio.

Na dit laatste bezoek bollen we naar ons laatste hotel. Het is jammer genoeg al te laat om nog een carwash te zoeken. Mijn fiets zou het nu zeker kunnen gebruiken, maar we hebben nog wel wat werk voor het donker want we moeten vandaag onze fietsen demonteren en terug in de dozen steken voor de terugreis morgen naar BelgiŽ.

Na het inpakken van onze fietsen, is het hoog tijd om te douchen en te dineren want de jongeren van een lokaal weeshuis staan al te wachten om ons te vergasten op een optreden. Het optreden zelf is gezellig maar niet zo bijzonder, maar het zijn dan ook geen professionals natuurlijk.

Als het optreden afgelopen is, gaan de meesten slapen, maar ik ga eerst nog iets drinken en probeer nog een verslagje te versturen naar mijn sponsors. Uiteindelijk kruip ik ook maar in bed want morgen wordt het een lange dag.