Dwars door Oeganda 2019 - Raf

26 februari tot en 9 maart 2019


vorige dag Fotoalbum dag 4 volgende dag

Dag 4: met bus en fiets naar ons eerste projectbezoek (Cosil) - verder met fiets en bus naar Queen Elisabeth NP


Vandaag doe ik voor het eerst mijn Broederlijk Delen fietstruitje aan want we gaan ons eerste project bezoeken. Na het ontbijt vertrekken we eerst nog met de bus tot een eindje voorbij Ibanda. Daar worden de fietsen afgeladen en kunnen we starten.

Op een eerste lichte helling neem ik wat afstand om dan de groep te kunnen fotograferen als ze voorbijfietsen. Dan rep ik me terug naar voor en fietsen we met een klein groepje vooraan.
Het is een vrij makkelijk parcours met enkele kleine klimmetjes maar vooral met enkele pittige afdalingen. Een van die afdalingen is zo steil met ook nog een scherpe bocht in het steilste stuk, dat Walter en ik terugdraaien om als extra die helling op te fietsen en om de achteropkomers te verwittigen dat er een gevaarlijke afdaling aankomt.

Alles gaat goed maar als we de groep terug aan het inhalen zijn horen we plots langs de walkie talkie "Filip gevallen!". Als we terplekke komen blijkt Filip een stevige val gemaakt te hebben in de volgende afdaling. Hij is daarbij ook op zijn reeds gebarsten elleboog terecht gekomen, dringende zorg is niet nodig maar verder fietsen zit er niet meer in. Dju toch! Later zou blijken dat Filip deze reis niet meer zou kunnen fietsen, echt jammer ...

Met de rest fietsen we ondertussen verder. Een van de volgende hellingen kom ik boven aan een school en van ver hoor ik het al "Mzungu!!! Mzungu!!!" (blanke of toerist of niet-afrikaan). Iets wat we nog heel vaak zouden horen roepen. De kinderen stormen allemaal naar de kant van de weg en als een na een de andere fietsers aankomen, verandert het roepen in "Wazungu!!!" (meervoud). Het is dolle pret aan de school. De leerkrachten hebben hun handen vol om de kinderen van de straat te houden. Het hele tafereel levert grandioze fotomomenten op.

Ik besluit al stilletjes aan door te fietsen maar iets verderop zien we mooi het drogen van de koffiebonen en van de cassave en houden we dus weer even halt. Na een paar foto's rijden we verder en nemen we uiteindelijk een lange snelle afdaling tot in Mahyoro.

In Mahyoro is COSIL gevestigd: een Oegandese NGO gesteund door Broederlijk Delen. Bij hen worden we verwacht.

Bezoek aan de enthousiaste vrouwenwerkgroep Eerst krijgen we een rondleiding in hun rijstverwerkingsfaciliteit. We krijgen een demonstratie van hoe de rijst gezuiverd, gepeld en verpakt wordt. En van de doelstellingen van COSIL is immers om de opslag van de landbouwproducten te verbeteren en de waarde ervan te verhogen. Zo kan er voor de producten een betere prijs verkregen worden en kunnen ze verkocht worden wanneer de prijzen goed zijn in tegenstelling tot gewassen die massaal na het oogsten moeten verkocht worden en dan dus een mindere prijs krijgen.

Naast de rijstmolen kan er ook mais en cassave verwerkt worden tot bloem.

Nu krijgen we in het kantoor van COSIL van Allan, de voorzitter, nog meer uitleg over hun werking (de hele werking hier in detail beschrijven ga ik niet doen maar op hun website vind je goede info) waarna we uitgenodigd worden voor een echte Oegandese lunch, die we ons laten smaken.

Na de lunch is het tijd om hun realisaties te gaan bekijken in het dorp. Eerst wandelen we tot bij de vrouwenwerkgroep die ons met een lied onthalen. Deze vrouwen hebben zich georganiseerd om samen hun toekomst in handen te nemen: ze maken meerjarenplanningen op, richtten een spaargroep op en maken gevlochten boodschappentasjes die ze verkopen. Echt mooi vind ik de tassen niet maar als steun schaf ik me er twee aan, ik weet dat Veerle dit thuis zal appreciren. En mijn dubbele aankoop wordt hier ook meteen enthousiast onthaald.

Na het bezoek aan de vrouwenwerkgroep wandelen we tot bij een boerin die met geld dat ze kon lenen van de spaargroep een varkenskwekerij is opgestart. Ze startte met 1 zeug maar door de verkoop van enkele biggen kon ze het geleende geld al snel terugbetalen en nu kweekt ze reeds met meerdere varkens.

Tenslotte gaan we ook nog op bezoek bij Claire, een heel arme vrouw met 4 kinderen die tot 2 jaar geleden nog in schrijnende armoede leefde. Zij ontving van COSIL een startkapitaal van omgerekend 53 euro en begeleiding. Trots vertelt ze hoe ze sindsdien haar leven een andere wending heeft kunnen geven en hoe de toekomst er nu wat rooskleuriger uitziet.

Na deze getuigenis zit ons bezoek aan COSIL er op. Ik heb een goed gevoel bij het werk dat deze kleine Oegandese NGO levert.

Nu we klaar zijn bij COSIL, maakt Koen aanstalten om de fietsen op te laden want we moeten nog een eindje rijden naar het Queen Elisabeth National Park, onze eindbestemming voor vandaag. Het tweede deel van de rit dreigt geschrapt te worden. Dit zie ik echter niet zitten en geruggesteund door Filip stap ik op Koen af met de vraag of we nog een eind mogen fietsen.

Na wat pingelen komen we tot de volgende deal: Koen begint de fietsen te laden van wie niet meer wil fietsen en de rest mag de tocht verderzetten. Als Koen klaar met laden is, zet hij de achtervolging in en rijdt dan tot bij de eersten. Als hij die ingehaald zal hebben, moeten die stoppen en wordt dat de eindhalte van de rit voor iedereen. Goeie deal!!!

Zo snel mogelijk stuiven we er met een achttal vandoor, immers hoe sneller weg en hoe sneller we rijden, hoe verder we geraken. Filip en Kurt leggen er vooraan duchtig de pees op. Voor ik er erg in heb laten de mensen op de tweede rij een gat vallen. Ik zet me op kop van de achtervolging maar hoe hard ik mijn best ook doe, ik geraak geen meter meer dichter integendeel langzaamaan rijden de twee koplopers van me weg. De anderen in de achtervolging kunnen me niet echt meer steunen en dus zijn de vogels gaan vliegen. Spijtig.

Op tijd stoppen en genieten van het mooie landschap Ik blijf niet bij de pakken zitten en houd het tempo strak. Na een tijdje blijf ik nog alleen met Walter over. We geraken beiden echter zonder water en dat is in deze warmte niet evident. We besluiten in het volgende dorpje te stoppen maar dat blijft wel erg lang weg. Op zeker moment moet Walter ook lossen op een klim en rij ik op mijn eentje door. Eindelijk kom ik bij een dorpje. Ik stop bij een winkeltje en veroorzaak natuurlijk meteen een volkstoeloop. Ik zie Walter aankomen en hij stopt ook. We vullen onze bussen en zetten terug aan met nog een paar mensen die er ondertussen ook aangereden kwamen.

Terwijl we stilstonden in het dorp is Koen voorbijgereden met zijn busje en we beseffen nu dat de tocht er bijna op zit. De zweep gaat er dan ook af en we rijden de laatste kilometers aan een rustiger tempo verder, genietend van de mooie uitzichten, tot we aan het volgende dorp komen waar onze busjes staan.

Onder grote belangstelling worden onze fietsen daar geladen en tegen dat alle fietsers aangekomen en opgeladen zijn hangt er een leuke sfeer. We leren de kinderen er de mexican wave en het obligate "waar is dat feestje". Maar veel tijd hebben we er niet want we moeten verder.

Het is nog een hele rit over onverharde wegen. Tegen valavond komen we in Kyambura (dat ik me nog herinner van onze vorige reis vanwege de prachtige Kyambura Gorge). Vandaar is het een betere weg dwars door het park tot bijna aan onze lodge voor vannacht. We zien onderweg al enkele olifanten en als we van de grote baan afslaan naar onze lodge zitten we plots op enkele honderden meters van ons verblijf, tussen een kudde olifanten!

De fantastische Bush Lodge zelf brengt enorm goede herinneringen naar boven want exact hier vierden we in 2012 ons zilveren jubileum! Het is er nog even mooi als ik me herinner.

Samen met Walter en Kurt nemen we onze intrek in een luxe "lion" safaritent, maar eerst nog snel voor het donker een blik werpen op de nijlpaarden in het Kazingakanaal onder ons. Na een frisse douche en een heerlijk maal met een lekkere pint is het weeral slaaptijd want morgen gaan we met een aantal onder ons vroeg opstaan voor een ochtendsafari door het Queen Elisabeth NP.