Dwars door Oeganda 2019 - Raf

26 februari tot en 9 maart 2019


vorige dag Fotoalbum dag 6 volgende dag

Dag 6: met de fiets op tocht rond Fort Portal met een projectbezoek bij KRC


Na ons ontbijt bij de nonnetjes is het tijd om op onze bikes te springen om naar ons volgende projectbezoek te fietsen. Vandaag bezoeken we het Kabarole Research and Resource Centre (KRC) in Fort Portal. We moeten maar een paar kilometer fietsen om er te geraken en dat doen we dan ook gegroepeerd.

Aangekomen bij KRC worden we verwelkomd door Julius de directeur, waarna hij het woord geeft aan een van zijn medewerksters: Medius. Zij geeft ons een PowerPoint presentatie waarin ze de doelstellingen en de werking van KRC uitlegt.

In het kort komt het er op neer dat KRC probeert om de boeren nieuwe technieken en gewoontes aan te leren om hun gewassen te verbeteren, te diversifiëren, beter te vermarkten, ... Ze proberen deze nieuwe technieken op allerlei manieren ingang te doen vinden en één van hun belangrijke kanalen is hun radiozender. Naast hun aandacht voor de boeren, proberen ze ook bosbeheer en bosaanplanting aan te moedigen, het gebruik van nieuwe kookvuurtjes die minder brandhout nodig hebben te promoten en nog talrijke andere initiatieven.

Op bezoek in de radiostudio van KRC FM Na de PowerPoint volgt er nog een discussie met Julius waarbij die laatste geen blad voor de mond neemt. Als er geen vragen meer zijn, neemt Julius ons mee naar de studio van de radiozender van KRC. Met deze radiozender informeren zei de boeren over prijzen, landbouwtechnieken, ... Als we de studio binnengaan waar de uitzending bezig is, nodigt de presentator ons uit om iets te zeggen. Enkele mensen grijpen de kans en spreken de regio van Fort Portal life toe. Ook ik kan niet weerstaan aan de lokroep van de micro en kom in de Oegandese ether.

Nu zit het bezoek aan KRC er op en kunnen we aan onze fietstocht van de dag beginnen. We maken vandaag een lus in de buurt van Fort Portal en keren straks terug naar de nonnetjes. Het belooft een stevige rit te worden met enkele pittige beklimmingen.

Er wordt wat gedraald bij het vertrek en ik besluit al door te fietsen. Jan rijdt met me mee. Al snel zien we de rest niet meer. Omdat Koen aankondigde dat we de trail goed in de gaten moesten houden wegens een paar kruisingen van het parcours, twijfel ik er aan of we wel in de juiste richting vertrokken zijn en kijk ik meer achter me dan voor me. Maar daar moet ik snel mee stoppen want om Fort Portal buiten te rijden moeten we al snel een steile helling op. Er komt een tegenligger aan en ik geraak even in de war met het links rijden in Oeganda en geraak daardoor in de problemen en moet afstappen. Dat kan niet hé bij de eerste beklimming! Ik laat me dan ook opnieuw naar beneden bollen en zet opnieuw aan en rij nu wel vlot naar boven.

Door dit getreuzel worden we bijgebeend door Kurt en Walter en fietsen we met 4 verder tot we Koen tegenkomen die ons als een echte seingever aan een kruising van de trail de juiste richting uitstuurt. Niet veel verder komen we weer bij een steile helling. Die is echter zo steil en voorzien van los zand, geulen en stenen, dat niemand van ons er in slaagt om boven te geraken!

We fietsen het mooie parcours verder en wat later houd ik halt aan het einde van een lopende beklimming. Een aantal kinderen staken hun voetbalmatch en komen kijken. Als ook Kurt, Walter en Jan aankomen, stel ik voor om een matchke te voetballen tegen de jonge gastjes. Het duurt even voor de jongens doorhebben wat we willen maar al snel golft het spel heen en weer met hun zelfgemaakte bal. We moeten wel oppassen dat we met onze MTB-schoenen geen blote voeten raken! Als na een tijdje het tweede groepje aangefietst komt, stoppen we onze match en overtuigen hen om het van ons over te nemen. Natuurlijk nemen we eerst nog een paar ploegfoto's.

We fietsen verder en bereiken wat later de bevoorradingspost. Als we daar terug vertrekken wordt het parcours wat moeilijker. Er zijn wat nieuwe huisjes gebouwd en we moeten op zeker moment onder een prikkeldraad en door een poort om de trail te kunnen blijven volgen. Dan volgt er weer een mooie beklimming en staan we plots op de rand van een kratermeer: Lake Kyaninga. Wat een mooi uitzicht!

Amai dat is hier steil!!! Van hier af moeten we volgens de trail de kraterrand volgen om aan de overkant bij een chique lodge uit te komen. Probleem is wel dat er sinds de vorige doortocht van Dwars door Oeganda wat bijgebouwd werd op de kraterrand en we dus eerst door de tuin van een lodge en iets verder over hun terras moeten fietsen. Daarna is er helemaal geen pad meer te zien en rij ik voorop door het hoge gras en probeer mijn gps-pijltje op de trail te houden. Na een paar honderd meter sukkelen, waarbij Walter en Kurt het gras ook eens van naderbij gaan bekijken, komen we terug op een pad terecht dat zich mooi singel track verder slingert.

Even verder komen we terug in een open stuk en zien we de klim liggen die door Koen weer aangekondigd werd als ondoenbaar. Een smal paadje leidt steil bergop en wordt door grote stenen ook nog moeilijk bereidbaar gemaakt. Kurt en Walter zien het niet zitten en nemen een weggetje dat achter deze klim achterdoor loopt. Jan en ik proberen het wel. Het is een klim in twee stukken en twee keer moeten we onherroepelijk van de fiets. Niet te doen!

We kunnen dan wel mooi afdalen richting lodge en mogen daar als beloning nog heel wat trappen doen vooraleer we op een terras met een schitterend panorama over het meer aankomen. We laten ons de frisse pinten welgevallen en zien na een tijdje aan de overkant de andere fietsers aankomen. Ook hen zien we de laatste klim te voet nemen.

Als iedereen uiteindelijk bij de lodge aangekomen is, beslissen we met een paar man om voor het verderrijden nog een duik te gaan nemen in het kratermeer. Het is weer een hele afdaling via trappen naar de rand van het meer maar het loont de moeite. Het water is zalig en geef toe, zwemmen in een Afrikaans kratermeer is niet voor iedereen weggelegd!!!

Dan klauteren we terug naar boven en stappen op onze fietsen voor het laatste stuk naar Fort Portal. Nog één steile helling krijgen we nog voor de wielen en ook hier moet iedereen weer van de fiets. Daarna geraak ik alleen voorop verzeild samen met Jan en moet ik blind op hem vertrouwen want mijn gps is uitgevallen. Eens terug in de stad is Jan heel zeker van zijn stuk en ik hoor hem regelmatig zeggen: "Hier herken ik het, hier moeten we zijn." Jammer genoeg heeft hij het steeds mis en maken we wel wat extra kilometers door de stad. Uiteindelijk komen we ook de andere Jan nog tegen die ook op de dool is en geraken we uiteindelijk toch op onze bestemming, lang na de anderen.

De rest van de avond is redelijke routine, douchen, eten en een pint drinken. Wat wil een mens nog meer?