IndonesiŽ-reis Veerle en Raf

(Inleefreis met 11.11.11.)

20 juli tot en met 11 augustus 2018


vorige dag Fotoalbum dag 11 volgende dag

Dag 11: projectbezoek aan Gunung Tumpang Pitu


Selfie op de scooter, niet gemakkelijk Vandaag mogen en kunnen we langer uitslapen en dat is wel nodig na de vermoeiende dagen en daar komt nog bij dat de komende nacht weer een korte wordt, maar daarover later meer. Lang is trouwens relatief want om 9u zitten we alweer terug in onze bus op weg naar ons laatste projectbezoek in Java. We rijden naar Pasanggaran aan de voet van Gunung Tumpang Pitu. De mensen worden daar geconfronteerd met de negatieve gevolgen en impact van de opening van een goudmijn.

We worden ook vandaag weer vergezeld door mensen van Walhi en dit keer van het kantoor van Oost-Java. Rere Christanto, directeur van Walhi Oost-Java, stelt onderweg in de bus beknopt hun werking voor.

De problemen in Oost-Java situeren zich vooral op vlak van overbevolking en pollutie. De streek is erg rijk aan mineralen en een kwart van de regio is in handen van bedrijven die deze mineralen willen ontginnen. Dit heeft grote gevolgen voor het leefmilieu en voor de waterbronnen.

Walhi kampt in deze regio met een gebrek aan vrijwilligers en organiseert daarom "ecologische scholen". In deze scholen worden jongeren opgeleid en bewust gemaakt op vlak van ecologie. De kandidaten voor deze scholen moeten hun kandidatuur grondig motiveren om geselecteerd te worden en de opleidingen worden betaald door Walhi (en dus onrechtstreeks ook door 11.11.11). De bedoeling is dat uit deze scholen op termijn nieuwe kernen van Walhi-activisten zouden groeien.

Als we aankomen in Pasanggaran worden we weer heel enthousiast en vriendelijk ontvangen in het huis van Heri Budiawan. Heri dreigt voor verschillende jaren de cel in te gaan omdat hij beschuldigd wordt van het tonen van de communistische hamer en sikkel symbolen tijdens een protestactie tegen de goudmijn op de Tumpang Pitu berg. Dit is verboden in IndonesiŽ. Heri ontkent echter alle beschuldigingen en zegt dat de man die de symbolen toonde niet bij hun bekend was en hij vreest dat het een medewerker van de staat of de mijn was die betaald werd om hun protestbeweging in diskrediet te brengen.

De mijn waartegen hier geprotesteerd wordt, werd gestart in een stuk bos dat voor 2013 beschermd gebied was maar toen werd door de toenmalige minister bijna 2000 ha hiervan omgezet in productiebos waar mijnindustrie dus toegelaten is.

Sindsdien ging de mijn van start met alle gevolgen vandien. De dorpsbewoners leefden van de opbrengsten van visserij, landbouw (vooral het telen van dragon fruit) en de inkomsten van het toerisme naar het prachtige voor de kust gelegen Pulau Merah (Red Island). Al deze zaken lijden nu onder de uitbouw van de mijn. Ze gingen vroeger ook van alles oogsten uit het bos maar de toegang tot grote stukken is hen nu verboden.

Na Heri neemt Ari het woord. Ari werkt als redder in het Red Island resort en spreekt vrij goed Engels. Heel gepassioneerd vertelt hij ons zijn versie van het verhaal. Hij vertelt ons onder andere dat ze ooit al Australische journalisten uitnodigden om terplekke te komen kijken naar de problemen die dit Australisch mijnbedrijf veroorzaakt maar deze journalisten geraakten nooit het land binnen want hun visa werden geweigerd! Dan dringt hij eropaan dat we terplekke gaan kijken naar wat er aan de hand is met de streek.

Eerst wordt er gekozen om een stukje met de bus te rijden maar er zijn zoveel mensen van het dorp aanwezig op de meeting dat er voldoende scooters zijn om ons mee te pakken. We springen dus allemaal achterop een van de scooters en worden naar de voet van een heuvel gebracht. Daar maken we een korte wandeling door het bos naar de top.

Panorama van Red Island en Tumpang Pitu

Op dit panorama genomen van de heuveltop, zie je rechts een stukje van de mooie kust met Red Island en links de opvangbekkens van de goudmijn aan de landzijde van Tumpang Pitu.

Vanop de top zien we aan de ene kant de mooie kustlijn met het postkaartuitzicht op Red Island, aan de andere kant zien we de verwoestingen die de mijn reeds aanrichtte op Tumpang Pitu. Je ziet de opvangbekkens waar het door arsenicum en kwik vervuilde water opgevangen wordt (en wat de bewoners veel angst inboezemt). Je ziet ook de gigantische kaalslag op de berg die er al voor zorgde dat er grondverschuivingen en modderlawines waren in het dorp. Het is een akelig contrast.

De Tumpang Pitu met de reeds afgegraven top vanaf de haven Na het bezoek aan de heuveltop willen de dorpelingen ons ook nog de mooiheid van hun kust laten zien. Eerst rijden we verder naar de kleine haven en vandaar rijden we langs de kust naar een mooi strand. Onderweg maak ik wel onzacht kennis met de grond want mijn scooter-chauffeur blijkt geen kampioen te zijn van het rijden in los zand. Hij slingert de hele tijd van links naar rechts en een keer gaat het fout. Hij belandt met zijn scooter in de struiken en ik spring/val eraf en land op mijn knie met een mooie schaafwond als resultaat. Tja ... pech zeker?

Het strand is erg mooi zeker met het uitzicht op het vlakbij gelegen Red Island met de erg woelige branding. En dat de branding woelig is ondervinden Veerle en Inez. Ze willen voor mij poseren voor een foto met Red Island als achtergrond en met hun voeten in de zee, maar we zien alle drie te laat een stevige golf die komt aanzetten. Ik haast me nog snel uit het water met mijn fototoestel, maar Veerle en Inez zijn doorweekt. Voor Veerle is dit echter het perfecte excuus om in een van de toeristenkraampjes een mooie nieuwe broek te kopen. Tja ... pech zeker?

Als we teruggekeerd zijn in het huis van Heri, nemen we met de nodige fotosessies afscheid van iedereen en rijden we terug naar Banyuwangi. Onderweg beseffen we dat we weinig concreets kunnen doen om deze mensen te helpen, maar het pleziert ons wel dat ze dit zelf beseften maar toch erg blij waren dat buitenstaanders toch ook eens aandacht hadden voor hun problemen.

Tegen het donker zijn we terug in het hotel. Iedereen gaat zo snel mogelijk slapen want deze nacht moeten we weer om 1 uur vertrekken om naar het blue fire op de Kawah Ijen te gaan kijken. Veerle heeft geen nachtje overgeslagen en gaat ook vannacht niet mee want het belooft een pittige wandeling te worden. Voor haar is het dus nog wat vroeg om te gaan slapen en daarom gaan we samen nog een pintje drinken op het terras van het hotel met het mooie uitzicht. Uiteindelijk kruipen we ook maar op tijd in bed want voor mij wordt het natuurlijk wel weer een korte nacht.


Hieronder vind je enkele links naar interessante info over het protest tegen de goudmijn op Gunung Tumpang Pitu: