IndonesiŽ-reis Veerle en Raf

(Inleefreis met 11.11.11.)

20 juli tot en met 11 augustus 2018


vorige dag Fotoalbum dag 15 volgende dag

Dag 15: uitstap in het land van de Minangkabauers


Mooi gerenoveerd Minangkabau huis Vandaag geen projecten maar een ontspannende daguitstap naar een "ecovillage" in het dorp Sumpu aan het Singkarak meer. Geen idee wat we daar bij mogen verwachten. Bij het vertrek maken we kennis met de mensen van Sawit Watch die deze laatste week van ons verblijf in IndonesiŽ mee in goede banen moeten leiden, Astrid en Zidane. Zij zullen de hele week met ons mee optrekken.

Het zijn twee enorm gedreven mensen en vooral Astrid is een geweldige aanwinst voor ons gezelschap door haar gedrevenheid en haar goede kennis van het Engels. Onderweg in de bus hebben we een lange babbel met haar en komen we heel wat te weten over de werking van Sawit Watch en de problemen in de palmolieplantages. (Meer info vind je hier)

Na een tijdje rijden door de mooie natuur in de rand van het Kerinci Seblat National Park, stoppen we bij de Lembah Anai waterval aan de rand van de weg die zich van een 60 meter hoog naar beneden stort. De waterval is niet echt indrukwekkend maar het is een leuke stop om even de benen te strekken. Je vindt er ook wat eetkraampjes en souvenirwinkeltjes. We snoepen er van een heerlijk vers klaargemaakt eiersateetje. Indri ziet eindelijk haar kans om ons Doerian te leren kennen. De IndonesiŽrs vinden dit het heerlijkste fruit dat er is, maar de geur (noem het maar weeŽ stank) die de vrucht verspreidt is verschrikkelijk. Niet voor niks vind je in IndonesiŽ op veel plaatsen verbodsborden om wapens, drugs en doerian binnen te brengen!!! We proeven een stukje maar ik vind ook de smaak niet lekker en vooral, ik krijg de vieze smaak niet snel weg uit mijn mond. Nee, voor mij geen doerian meer, tot grote hilariteit van Indri!

Na dit tussenstopje rijden we verder naar Sumpu aan de noordkant van het Singkarak meer. De persoon waarmee we afgesproken hebben blijkt echter in de moskee te zitten voor het vrijdaggebed en dus moeten we even wachten op hem. We maken dan maar een leuk wandelingetje over een paadje langs de rivier.

Als we terug zijn van onze wandeling is onze contactpersoon opgedoken. We rijden samen met hem naar het iets verderop gelegen Singkarak Sumpur hotel aan de oever van het meer. Omdat het niet zo ver is vraag ik de buschauffeur om te stoppen en ga ik samen met enkele anderen te voet.

Bij het hotel gaan we lunchen. Het uitzicht van het terras over het perfect spiegelende meer is mooi maar het hotel is wel van vergane glorie. Het moet er vroeger fantastisch geweest zijn maar nu ziet het er verlaten en wat vervallen uit. Jammer.

Na een simpele lunch, rijden we verder naar het ecovillage. Dit ecovillage is een klein groepje van prachtig gerestaureerd Minangkabau (oorspronkelijke bewoners van West-Sumatra) huizen of Rumah Gadangs. Deze huizen werden opgeknapt om te verhuren als homestays en dus mogen de oorspronkelijke eigenaars er nog wonen maar als ze gasten hebben moeten zij het huis overlaten aan hun gasten. De huizen zijn echt heel eg mooi en doen denken aan boten die op het land liggen maar Veerle en ik zien niet echt de link met eco en snappen ook niet goed de echte bedoeling van dit project. Omdat we al lang in de bus gezeten hebben en dat niet echt ons idee is van een ontspanningsdag, besluiten we om niet te blijven luisteren naar de uitleg die er gegeven wordt in een van de huizen en kijken we wat rond in de buurt.

Uiteindelijk stranden we naast een voetbalveldje waar de plaatselijke jeugd aan het voetballen is en net als ik zin krijg om mee te gaan spelen, komt de rest van de groep eraan en stappen we terug in de bus voor een lange terugrit naar Padang. We rijden nu langs de oostkant van het meer en we zien nog vele Minagkabau-huizen. Wat ik raar vind is dat er op het meer bijna geen boten varen, ook geen vissersboten. Wel zie ik veel grote kweekkorven voor vis in het meer hangen.

Als het duister begint te vallen dalen we dwars door het Kerinci Seblat National Park af naar Padang.

In Padang stoppen we bij een restaurant waar we een leuk diner hebben. We zitten aan een lange tafel en die tafel wordt binnen de kortste keren volgestapeld met allerlei kommetjes met de meest uiteenlopende (en soms vreemde) gerechten. Het principe is simpel, een beetje zoals bij tapas, eet waar je zin in hebt en achteraf worden de geledigde schoteltjes aangerekend. En er moeten op het einde van de maaltijd heel wat schoteltjes aangerekend worden!

Hierna is het weeral laat geworden en rijden we terug naar het hotel. Daar aangekomen moeten we onze zakken herpakken want voor onze volgende dagen op de Mentawai eilanden moeten we onze bagage beperken en de rest zullen we hier in het hotel achterlaten. Veerle en ik hopen dat de volgende dagen wat leuker zullen worden want we vonden de uitstap van vandaag niet echt de moeite waard om zo lang met een bus te moeten reizen. Als we heringepakt zijn, is het weeral slaaptijd.

Vergane glorie aan het Singkarak meer


Een leuk filmpje over Sumpu vind je hier.