IndonesiŽ-reis Veerle en Raf

(Inleefreis met 11.11.11.)

20 juli tot en met 11 augustus 2018


vorige dag Fotoalbum dag 16 volgende dag

Dag 16: reisdag naar Mentawai eilanden - avond met traditionele dans


Vandaag moeten we vroeg uit de veren want onze boot naar de Mentawai eilanden vertrekt al om 7 uur. Gelukkig is de haven van de Mentawai Fast ferry's maar een kilometertje van het hotel en zijn we snel terplekke. Het is een chaotische drukte aan de vertrekplaats maar uiteindelijk gaat het inschepen vrij vlot.

En dan zetten we koers voor een eerste oversteek van, normaal gesproken, vier uur varen naar de haven van Sikabaluan aan de noordkant van het eiland Siberut, het grootste eiland van de Mentawai archipel. We varen de monding van de Arau rivier uit en varen de rustige zee op. De ferry heet niet voor niets Fast want hij zet er stevig de vaart in. Na een tijdje komen we echter terecht in een tropische onweersbui en verandert de rustige zee in een heel woelige met stevige golven. De boot bokt en bonkt enorm op de golven. Het duurt niet lang of de helft van de opvarenden moet gebruik maken van de aanwezige plastiek zakjes. Ook van ons gezelschap zijn er verschillende mensen zeeziek. Ik blijf er gelukkig van gespaard maar Veerle heeft na een tijdje ook prijs.

Door de ruwe zee duurt de overtocht een pak langer dan gepland en we zijn blij als we aanleggen bij de eerste haven. Jammer genoeg is dit nog niet het eindpunt van onze boottrip want nu moeten we nog een tweetal uur zuidwaarts afzakken langs de kust tot aan onze eindbestemming, Muara Siberut. Ook deze tocht is niet aangenaam want onze boot moet nog steeds opboksen tegen de hoge golven. Geen pretje. Iedereen is dan ook blij en opgelucht als we eindelijk na een lange vaart van boord kunnen.

In het piepkleine haventje is het enorm druk met aankomende en vertrekkende passagiers en het duurt dan ook een tijdje eer we met onze twee kleine vrachtwagentjes op weg geraken om de laatste kilometers naar onze verblijfplaats van deze nacht af te leggen.

We komen aan in het dorp en nemen onze intrek in een heel eenvoudig, basic en niet zo proper hotelletje. Veerle en ik maken een wandeling door het dorp en daar is van alles te doen. Er zijn verschillende sportwedstijden bezig en er is veel volk op de been. Er wordt gevoetbald, gevolleybald en ook een soort van voetvolley is er blijkbaar populair. Het leuke is dat de Minangkabau kleuren zwart, geel en rood zijn en dus spelen verschillende ploegen in truitjes die van onze rode duivels zouden kunnen zijn. Ik stop dan ook even aan de rand van het voetbalveld (met een vlaggenmast in het midden van het terrein!) en supporter voor de "rode "duivels" en vergelijk sommigen van hen met onze spelers. De andere toeschouwers kunnen me natuurlijk niet verstaan maar als ik sommige van hun spelers aanmoedig met Hazard en Lukaku, dan zie ik enkelen beginnen lachen en instemmend knikken!

Als we terug zijn in het hotel eten we wat en beginnen we te wandelen naar onze plaats van afspraak voor onze avondactiviteit. We gaan namelijk een dansvoorstelling met traditionele dansen bekijken voor ons georganiseerd door de mensen van YCMM (Yayasan Citra Mandiri Mentawai). YCMM is een organisatie die opkomt voor de rechten van de oorspronkelijke bewoners van de Mentawai eilanden. De volgende dagen werden door hen georganiseerd en enkele van hen zullen samen met ons optrekken.

Traditionele dans in Mentawai We zijn erg benieuwd wat de dansvoorstelling zal voorstellen. Een deel van onze groep is al vertrokken met de vrachtwagen want zij hadden geen zin om te wandelen. Na een tijdje komt de vrachtwagen ons echter tegemoet gereden en moeten we ook instappen want blijkbaar is er wat misgelopen met de communicatie en staan onze gastheren reeds een hele tijd op ons te wachten.

Als we ter plekke aankomen, weten we even niet wat ons overkomt. We worden opgewacht door heel wat volk. Er is een erehaag van mooi uitgedoste meisjes en per twee worden we door die erehaag begeleid naar onze zitplaatsen aan de rand van een podium in een soort van mini cultureel centrum.

En van dan af worden we getrakteerd op een afwisselende show van een 2 uur. Jong en oud (van lagereschoolkinderen tot studentes en hun moeders) zetten voor ons hun beste dansbenen voor en dat oud kan je erg letterlijk nemen want een paar dorpsoudsten tonen ons ook hun danskunsten en dat doen ze dan ook nog eens samen met een aantal jonge kereltjes. Heel leuk om te zien. Aan het einde komt natuurlijk het onvermijdelijke moment waarop de bezoekers gevraagd worden om met hen allen mee te dansen. Ik ben een vreselijk danser en werk met mijn "onnavolgbare dansmoves" serieus op de lachspieren van de omstaanders en de mededansers.

Na al het dansen is er nog een leuke verbroedering met alle dansers. Het praten loopt niet altijd vlot maar de studentes en ook de middelbare scholieren kunnen zich met een paar woorden Engels behelpen. Na heel wat fotosessies, worden we ook nog uitgenodigd voor een traditionele maaltijd samen met hen.

We proberen er sago, een soort meel uit het merg van de sagopalm. Het is het hoofbestanddeel van hun voeding, maar ik vind het vrij smakeloos en niet zo lekker. Verder zijn er ook nog satť's van een soort slakjes en vooral ook geroosterde sago-wormen, maar die laat ik aan mij voorbijgaan. Aan het einde van de leuke avond rijden we terug naar het hotel en zoeken ons bed op.