IndonesiŽ-reis Veerle en Raf

(Inleefreis met 11.11.11.)

20 juli tot en met 11 augustus 2018


vorige dag Fotoalbum dag 8 volgende dag

Dag 8: projectbezoek in Rembang


De Menara Kudus moskee Vandaag staat er een drukke projectdag op het programma, maar zoals gisterenavond afgesproken wandelen we eerst met het merendeel van de groep naar het centrum van de stad om daar de Menara Kudus moskee te bezoeken.

Het is een fijne wandeling langs kleine straatjes en steegjes waar we het alledaagse leven in Kudus kunnen gadeslaan. We wandelen zo ook langs een tofu- en langs een tempeh-fabriekje. Tofu en tempeh zijn twee veel gegeten vlees vervangende sojaproducten in IndonesiŽ.

We hebben onderweg weer veel bekijks, veel toeristen wandelen hier niet denk ik, maar de mensen zijn steeds erg vriendelijk.

Na de leuke wandeling komen we aan in het drukke centrum van Kudus en bereiken we de Menara Kudus moskee. Het is een van de oudste moskeeŽn van IndonesiŽ en werd gebouwd in 1549. Het gebouw is een vreemde mengeling van pre-islamitische Javaanse bouwstijl, met Hindoe-invloeden en vanzelfsprekend islamitische invloeden. Het opvallendste is de bakstenen hoekige minaret.

Het is vrijdag dus het is er erg druk door de biddende moslims maar het is geen enkel probleem voor ons om de moskee te bezoeken. Veerle en ik zijn echter wat terughoudend om de biddende mensen niet te storen en verlaten nogal snel de gebedsruimtes. in de gaanderijen langs de moskee ontmoeten we een hele bende middelbare scholieren en weer begint er een uitgebreide fotoshoot. De meisjes willen vooral met Veerle op de foto, de jongens met mij. Ook de begeleidende leerkracht gaat graag met ons op de foto.

De fotoshoot loopt nog door tot buiten de moskee maar als ook de anderen de moskee verlaten, wandelen we richting hoofdstraat waar de bus ons even later oppikt om naar het kleine dorp Tegaldowo in het district Rembang te rijden.

Vandaag worden we vergezeld door een uitgebreide delegatie van Walhi, zij rijden met een afzonderlijke auto voor ons uit. Eerst rijden we nog over mooie brede banen richting bergen, maar daarna moeten we nog een heel eind over een dunne onverharde weg door de bossen de bergen in. Onze buschauffeur heeft het een paar keer moeilijk en snapt waarschijnlijk niet wat een groep toeristen hier te zoeken heeft!

Uiteindelijk komen we in het kleine bergdorp aan. We worden er verwelkomd door de mensen van Walhi, door Gunretno leider van de Samin-beweging en door Joko de plaatselijke leider van de protestbeweging. Voor we uitleg krijgen over de lokale problematiek, wordt er een groot blauw zeil uitgespreid op de grond in een groot huis en worden we uitgenodigd om samen te lunchen.

Walhi vertaalsters in actie Na de lunch is het tijd voor overleg. We verhuizen naar een grotere ruimte aan de overkant van de straat en krijgen er de problematiek van de grote cementfabrieken uitgelegd. Drie jonge maar gedreven Walhi vrijwilligsters zorgen voor de vertaling.

Eerst (begin jaren 2000) was er een grote cementfabriek ingepland in het district Pati gelegen in het Kedeng karstgebergte (karst is kalksteen en dus de grondstof voor cement). De firma intimideerde de plaatselijke bevolking en verkreeg op illegale wijze grote stukken grond. Onder leiding van Gunretno en zijn zus Gunarti kwam de plaatselijke bevolking in opstand want die zag door de eventuele komst van de fabriek hun toekomst bedreigd (verdwijnen landbouwgrond, vervuiling oppervlaktewater, ...). Na jaren van procederen en actie voeren werden de plannen geweigerd maar nu richtte de firma zijn pijlen op de regio Rembang en daar werd ondertussen reeds een kleine fabriek opgestart en begonnen met kleinschalige mijnbouw.

Op hun beurt zijn nu de boeren van Rembang zich aan het organiseren en aan het protesteren tegen de fabriek. Hier loopt het protest natuurlijk al moeilijker omdat de fabriek reeds gebouwd werd. Komt er nog bij dat het verhaal natuurlijk niet helemaal eenduidig is want er zijn natuurlijk ook dorpsbewoners die de fabriek wel genegen zijn omdat ze er bijvoorbeeld werk gekregen hebben.

Na heel wat gepraat en de nodige vragen van onze kant, stappen we allemaal op een vrachtwagen om terplekke de reeds gestarte mijnbouw te gaan bekijken. Eerst worden er nog snel enkele protestdoeken geschilderd en dan zijn we weg voor een kwartiertje hotsen en botsen in de laadruimte van de vrachtwagen.

Aangekomen bij de open mijn zien we hoe grote machines de berg volledig aan het afgraven zijn en dit is nog maar een kleine ontginning? De vrachtwagens rijden af en aan naar een depot van waar de kalksteen per transportband naar de eigenlijke fabriek getransporteerd wordt.

We stappen uit de vrachtwagen en kijken wat rond. De spandoeken worden bovengehaald samen met onze 11.11.11-vlag (die Steven de hele reis binnen handbereik heeft) en we nemen wat foto's. Het is een beetje een vreemde scene want iets verder zie ik een securityman breed lachend toekijken. Vreemd toch?

We rijden dan verder naar het depot maar daar kunnen we niet te dichtbij komen, dit ligt blijkbaar gevoeliger. Vandaar rijden we terug naar het dorp. We hebben nu een beter idee van wat hier allemaal speelt. We spreken nog met Gunretno af dat we de volgende dag in Pati op bezoek zullen komen en dan rijden we de lange weg terug naar Rembang.

Hier gaan we dineren in een restaurant met wat verwesterde gerechten. Na het diner wandelen we naar ons hotel, maar onderweg krijgt Veerle serieus last van haar knie (nog niet zo lang geleden geopereerd) en duiken we met twee een fietstaxi in. Die zet ons netjes af aan het Fave Hotel. Ook vandaag weer snel naar bed want het hoge ritme van de reis eist zijn tol.

We twijfelen eraan om onze wekker te zetten want vannacht is het volledige maansverduistering maar besluiten het uiteindelijk niet te doen. We zijn te moe...

Samen actievoeren in Tegaldowo - Rembang


Hieronder vind je enkele links naar interessante info over het protest tegen de cementfabrieken in Pati en Rembang: