Peru-reis Veerle en Raf

3 juli tot en met 6 augustus 2014


vorige dag Fotoalbum dag 13 volgende dag

Dag 13: Incatrail dag 2: doorbijten


Trappen in het nevelwoud Vandaag wacht er ons een zware dag. We moeten 12km afleggen van Wayllabamba naar onze volgende kamplaats Paqaymayu, onderweg moeten we over de Warmiwa˝usca-pas (Dead Woman's Pass). Deze pas heeft een hoogte van 4200m en is het hoogste punt van de Incatrail. Vanaf onze overnachtingsplaats moeten we in 9km een hoogteverschil van 1100m overwinnen. (Kaart van de Incatrail - Grafiek van de Incatrail)

Onze Duitse gezellen zien er vandaag iets frisser uit, hopelijk valt het vandaag wat beter mee voor hen. Na het vroege ontbijt maken we ons klaar om te vertrekken. Terwijl we ons klaarmaken, breken de porters alles af en pakken ze snel in. Zij moeten met ruim 20kg dezelfde weg afleggen.

Even buiten het dorp van Wayllabamba (de laatste bewoning die we zullen tegenkomen tot Machu Picchu) komen we aan een nieuwe controlepost. We moeten weer onze paspoorten en permits laten nakijken en de pakken van de dragers worden gewogen om te zien of ze niet teveel gewicht moeten torsen.

Vanaf nu gaat de weg constant bergop tot op de pas. Eerst lopen we door het nevelwoud. Lange stukken van de trail bestaan uit oude Incatrappen die het wandelen niet echt makkelijker maken. Veerle en ik houden een mooi tempo aan en laten al snel onze gids en de Duitse meisjes achter.

Na een tijdje komen we aan een rustplek waar heel wat agentschappen een vroege lunch aanbieden. Wij weten niet goed of we hier ook gaan lunchen en wachten op Anna-Maria. Even de rugzak van je rug kan deugd doen en je kan tegelijkertijd je doornatte T-shirt in de zon hangen om wat te drogen.

Heel wat later komt onze gids er aan en dan blijkt dat wij vandaag onze lunch pas gaan krijgen op onze eindbestemming. Gelukkig hebben we wat proviand in onze rugzakken zitten!

We stappen dan maar verder en zullen voor de rest van de dag de anderen van ons gezelschap niet meer zien. De Duitse meisjes blijken echt een ondermaatse conditie te hebben en geraken maar niet vooruit tot grote ergernis van onze gids. Wij laten dat ondertussen niet aan ons hart komen en lopen door een prachtig decor verder. Na een tijdje verlaten we het nevelwoud en komen we in een open gebied terecht. We zien in de verte de pas liggen. Het lijkt niet ver en hoog meer, maar dat zal nog wat tegenvallen.

Met het verlaten van het nevelwoud lopen we nu in de blakke zon en dat voel je. We klimmen ook al ruim boven de 3500m en ook dat voel je. De laatste honderden meters omhoog, kies ik voor mijn eigen tempo en laat Veerle op haar tempo verder wandelen. Het is zwaar, maar daar hou ik wel van. Ik kies een goed en vast tempo en steek heel wat mensen voorbij waaronder ook heel wat dragers die blijkbaar toch ook last hebben op deze klim. Ik concentreer me ook goed op mijn ademhaling want de ijle lucht laat zich voelen. Echt genieten!

De pas van Warmiwa˝uska (4215m) gehaald Ik haal vlot de top en geniet van het uitzicht. Met mijn verrekijker speur ik naar Veerle en merk dat ze het lastig heeft, maar toch goed vordert. Als ik zie dat ze meer en meer pauzes begint te nemen, laat ik mijn rugzak onder de hoede van een Brusselse toeriste en loop terug naar beneden. Ik neem Veerles rugzak over zodat ze het laatste stuk comfortabeler kan wandelen. Een beetje later kom ik voor de tweede keer boven met Veerle niet zo ver achter me. We hebben het zwaarste stuk van de Incatrail goed overleefd.

We nemen rustig onze tijd om te genieten van het uitzicht, we eten en drinken wat. Na een hele pauze zien we de rest van onze groep nog niet komen en wandelen we verder naar de kampplaats. Dit is een erg grote kampplaats want alle groepen verblijven hier. De drukte valt wel mee want je staat verspreid over verschillende terrassen. De weg er naar toe is nog lastig want we dalen 700m af op een afstand van een 2.5km en dat allemaal over trappen!

In de vroege namiddag arriveren we aan onze tent en we kunnen meteen lunchen. We moeten gelukkig niet wachten op de rest. Na de lunch zetten we ons in het zonnetje en genieten van een boekje.

Na een hele tijd komt de rest ook het kamp binnen. De sfeer zit bij hen onder het vriespunt. Zij hadden dit blijkbaar serieus onderschat en noemen het "The most horrible day of my life". Tja, meningen kunnen verschillen!

Vrij snel na de lunch volgt het vieruurtje (zoute popcorn met thee) en weer niet zoveel later volgt al het avondeten. De energievoorraad is zo snel volledig bijgevuld. We gaan met volle maag en vermoeide benen naar bed en maken ons op voor een koude nacht (3500m hoogte weet je wel).